Δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ.
Αν ήξερες τι σε περιμένει, θα είχες κλείσει τον υπολογιστή. Αλλά δεν το έκανες. Κάτι μέσα σου θέλει να πονέσει. Να νιώσει τον φόβο. Και γι’ αυτό θα μπεις. Και θα σπάσεις.
Το Shadows δεν είναι χώρος. Είναι παρουσία.
Δεν έχει πρόσωπο — αλλά σε βλέπει. Δεν έχει φωνή — αλλά σε καλεί. Όταν περάσεις μέσα, τίποτα δεν σου ανήκει. Ούτε η φωνή σου. Ούτε οι σκέψεις σου. Ούτε το σώμα σου. Ό,τι σε κρατούσε ασφαλή, θα κοπεί κομμάτι-κομμάτι, αργά. Πρώτα θα φύγει η ψυχραιμία. Μετά η λογική. Και στο τέλος… θα δεις αυτό που βλέπουν μόνο όσοι δεν γυρίζουν ίδιοι.
Τα σενάρια; Δεν είναι σενάρια. Είναι τελετές. Δημιουργήθηκαν για να σε λυγίσουν. Να σε κάνουν να ουρλιάξεις. Να θες να τα παρατήσεις, αλλά να μην έχεις τρόπο. Γιατί εδώ, δεν φεύγεις όταν το αποφασίσεις εσύ. Φεύγεις μόνο αν σε αφήσουν. Και το μόνο που ελπίζεις… είναι να φύγεις πριν γίνεις κομμάτι αυτής της μαύρης ιστορίας
Τα δωμάτια μας
Μοναστήρι “Santa Maria”
Chiajna, Ρουμανία 1953
Αργά απόγευμα 7ης Νοεμβρίου η μηνιαία παράδοση τροφίμων και αγαθών στην είσοδο του μοναστηριού δεν γίνεται ποτέ.
Ο τοπικός έμπορος φεύγει έντρομος και αναφέρει στις αρχές της περιοχής για το μακάβριο θέαμα που αντίκρυσε όταν έφτασε στον προαύλιο χώρο του μοναστηριού.
Νεκρές, κρεμασμένες μοναχές παντού , κραυγές τρόμου και πόνου ακούγονταν από το εσωτερικό του μοναστηριού, οσμή θανάτου κυριαρχούσε. Οι αρχές ειδοποιούν για το γεγονός την ανώτερη βαθμίδα της Ενορίας στο Βουκουρέστι.
Στο μοναστήρι αρχές δεν μπορούν να εισέλθουν, ετσι η ανώτατη Ενορία στέλνει εσάς εσπευσμένα, ένα τελευταίο Τάγμα μοναχών που αναλαμβάνει τέτοια περιστατικά.
Φτάνετε δύο βράδια μετά έξω από το Μοναστήρι “Santa Maria”Chiajna να μάθετε τι συνέβη…